Toen ik 8 jaar was begon ik op een afgezonderd baantje in Slochteren te tennissen. Een collega van mijn vader had in zijn achtertuin een gravelbaantje aangelegd voor eigen gebruik en gaf hier af en toe les aan kinderen. Een jaar later werd ik lid bij L.T.C. De Kalkwijck waar ik tot mijn 12de levensjaar zou trainen bij Douwe Peper. Na een pauze van ruim 10 jaar pakte ik het spelletje weer op. In de tussentijd was ik kunstenaar geworden en mede hierdoor begon ik met andere ogen naar het spelletje en de wereld eromheen te kijken. Met name het individualistische karakter van de sport spreekt me aan. Je begint een rally en vandaaruit ontstaat met een beperkt aantal slagen een geïmproviseerde choreografie, een dans waarbij je elkaar moet tegenwerken en tegelijkertijd moet samenwerken om tot perfectie te komen.